wv logo

 


© Willighe Vanckenis - 2009

Willighe Vanckenis - Wie zijn wij

Willighe Vanckenis betekent "vrijwillige gevangenis".
Het is de titel van één van P.C. Hoofts Emblemata Amatoria uit 1611.

We zien een vogel die niet uit de kooi wil, hoewel ze openstaat: een symbool voor de liefde. Toneelgroep Willighe Vanckenis inspireert er zich op: binnen grenzen liefdevol en vol vertrouwen werken aan theaterprojecten.

Wat maken we?

We spelen bij voorkeur repertoireteksten, of baseren ons op literatuur uit het verleden – de grote, oude theaterverhalen. We schuiven de thema's die voor onze tijd relevant zijn naar voren, met veel aandacht voor de spanning tussen groep en individu, de blik van de kijker, de herhaling en de patronen in een mensenleven, de zin van samen zijn en engagement. De expliciete keuze voor traditionele bronteksten belet niet dat de choreografie van het lichaam, en de architectuur van lichamen in een ruimte centraal staan in elke enscenering. De "vrijwillige gevangenis" is in onze theatervorm ook letterlijk in ruimte en tijd bepaald: een voortdurende spanning met de grenzeloze tijd waarin we leven. We zetten in op lichamelijkheid en menselijke nabijheid, binnen grenzen.

Hoe werken we?

We werken bij voorkeur lang aan één project, minstens een jaar, met twee bijeenkomsten per week. Binnen de krijtlijnen die regisseur Jerry Olbrechts uitzet (en tijdens het proces voortdurend herschikt), tonen de performers zichzelf in wat ze spelen. Door de lange repetitietijd zijn acteurs van Willighe Vanckenis over het algemeen mensen die graag en onvermoeibaar de laatste steen omdraaien om te weten wat ze doen in een verhaal, en waarom.

Er is geen bijzondere onderverdeling in functies binnen Willighe Vanckenis - "iedereen doet alles".

Hoe zien onze voorstellingen eruit?

De vormgeving loopt samen met het ontstaansproces, en de thema's. We trekken de registers open die nodig zijn. Soms weinig, soms heel veel: filmprojecties, zelfgemaakte geluidseffecten, zang, muziek, dans, beweging, schilderkunst,… Meestal op kleine schaal: vijftig kijkers per voorstelling is een gemiddelde.

Een rode draad is dat we de relatie met het publiek tijdens de voorstelling expliciet onderzoeken. Bijvoorbeeld, gewoonlijk wordt in amfitheatervorm gespeeld, en zit het publiek heel dicht bij de spelers, bijna op de schoot. Soms doen we alsof het publiek er niet is, en soms gaan we het net heel expliciet aankijken. En we ontvangen het publiek altijd zo persoonlijk mogelijk, en leiden het binnen in onze wereld, die we het afgelopen jaar bij elkaar knutselden.

Nomaden

Doordat we zelf geen zaal of vaste repetitieplek hebben, zoeken we regelmatig samenwerkingsverbanden op: met scholen, met verenigingen waar armen het woord nemen, met zangkoren, met kunstenaars, en met mensen die ons in hun huis “uitnodigen”. Er ontstaat veel spannende vrijheid als je je slechts vastklinkt aan het verhaal waarmee je werkt, en voor de logistieke uitvoering steeds nieuwe plekken en grenzen opzoekt. Als nomaden.

Een kantelpunt

In 2014 kwam er een kantelpunt: het gevoel groeide dat Willighe Vanckenis wat minder verstopt moest blijven met haar verhalen. Deze tijd vraagt om theater dat niet exclusief met zichzelf bezig is, en de kleine kliek van gelijkgestemden waaruit Willighe Vanckenis bestond, gooit nu expliciet de armen open naar iedereen. Onze kleine, liefdevolle wereld wordt langzaam zichtbaarder.

Wie zijn we?

Willighe Vanckenis is een losvast gezelschap van een 15-tal vrienden. Ze is ook een vzw, met in de raad van bestuur Kim Bastaits, Sander Briké en Jerry Olbrechts.